เก็บมิลลิกรัมและกรัมไว้คู่กับค่าสารอาหารทุกค่าที่สแกน

ตัวเลขที่ไม่มีหน่วยยังไม่พร้อมสำหรับการเปรียบเทียบโภชนาการ การสแกนที่เก็บ 180 แต่ทำ mg หายไป ได้สูญเสียข้อมูลสำคัญ เก็บหน่วยที่พิมพ์ไว้คู่กับปริมาณตั้งแต่การจับภาพ ผ่านการแปลงค่า ไปจนถึงการแสดงผลขั้นสุดท้าย

ใช้สี่ช่องข้อมูล ไม่ใช่ช่องเดียว

บันทึกชื่อสารอาหาร ปริมาณที่พิมพ์ หน่วยที่พิมพ์ และหน่วยบริโภคที่ใช้เป็นฐานไว้ในคอลัมน์แยกกัน เก็บภาพแถวต้นฉบับไว้ข้างกัน โครงสร้างนี้ป้องกันไม่ให้ค่าเริ่มต้นของซอฟต์แวร์กำหนดกรัมให้สารอาหารทุกชนิดโดยที่ผู้ใช้ไม่รู้ตัว

ตารางอ้างอิงค่ารายวันของ FDA ใช้หน่วยมวลแตกต่างกันสำหรับสารอาหารแต่ละชนิด ขั้นตอนนี้ไม่ได้สมมติว่าบรรจุภัณฑ์ของคุณใช้หน่วยใด แต่ให้ตรวจสอบและเก็บหน่วยที่พิมพ์อยู่ข้างค่าจริง ๆ

คำนวณกรณีหน่วยไม่ตรงกัน

สมมติว่าฉลากที่แต่งขึ้นแสดงโซเดียม 180 mg ต่อหน่วยบริโภค 30 g แต่ผลการดึงข้อมูลกลับบันทึกโซเดียม 180 g ตัวอักษรที่เป็นตัวเลขตรงกัน แต่ค่าที่ถอดมาผิดไปด้วยตัวคูณ 1 000 การแปลงที่ถูกต้องคือโซเดียม 180 mg = 0.180 g โดยปริมาณอาหารต่อหน่วยบริโภคยังคงเป็น 30 g

หากใช้มิลลิกรัมตลอดการคำนวณ ผลต่อ 100 g คือโซเดียม 180 ÷ 30 × 100 = 600 mg หากใช้กรัมตลอดการคำนวณ จะได้โซเดียม 0.180 ÷ 30 × 100 = 0.600 g ผลทั้งสองตรงกัน การแสดงผลที่ดีสามารถเลือกแสดงอย่างใดก็ได้ โดยต้องระบุหน่วยชัดเจน

แยกน้ำหนักอาหารออกจากน้ำหนักสารอาหาร

หน่วยบริโภค 30 g คือตัวหารที่อธิบายปริมาณอาหาร ส่วน 180 mg คือปริมาณสารอาหารภายในหน่วยบริโภคนั้น อย่าเปลี่ยนน้ำหนักหน่วยบริโภคเป็นมิลลิกรัมเพียงเพราะตัวตั้งใช้มิลลิกรัม สูตรสามารถให้ผลเป็น mg ของสารอาหารต่ออาหาร 100 g ได้อย่างถูกต้อง

เมื่อตรวจสอบผลิตภัณฑ์ที่สอง ให้เลือกหน่วยสารอาหารร่วมกันและแปลงอย่างตั้งใจ เก็บปริมาณเดิมไว้ข้างปริมาณที่แปลงแล้ว เช่น 0.2 g กับ 200 mg มีค่าเท่ากัน แต่ 0.2 mg กับ 200 mg ไม่เท่ากัน

ก่อนบันทึก ให้อ่านผลสุดท้ายเป็นประโยคว่า โซเดียม 600 มิลลิกรัมต่ออาหารนี้ 100 กรัม หากประโยคไม่ตรงกับการเปรียบเทียบที่ตั้งใจไว้ ให้ตรวจช่องข้อมูลอีกครั้ง ทำเครื่องหมายหน่วยที่อ่านไม่ได้ว่าไม่ทราบ แทนที่จะอนุมานจากขนาดของตัวเลข แล้วถ่ายแถวต้นทางใหม่