เมื่อค่าโภชนาการที่สแกนได้เลื่อนไปอยู่ผิดแถว

ตารางโภชนาการที่ถูกยุบเป็นข้อความต่อเนื่องอาจวางตัวเลขถูกต้องไว้ข้างสารอาหารผิดชนิด หากข้อมูลที่ดึงออกมาดูเหลื่อมกัน ให้จับคู่แถวใหม่จากภาพถ่าย อย่าย้ายปริมาณเพียงเพราะการจัดวางแบบหนึ่งดูคล้ายอาหารที่คุ้นเคย

เริ่มจากชื่อสารอาหารเต็มข้อความ

อ่านแต่ละแถวจากขอบซ้ายไปจนถึงหน่วยหรือเปอร์เซ็นต์สุดท้าย เก็บการเยื้องและคำอย่าง “ทั้งหมด” หรือ “รวมถึง” ไว้ในการถอดข้อความ เพราะช่วยแยกหมวดหลักออกจากบรรทัดย่อย ภาพรวมฉลากของ FDAระบุหมวดสารอาหารหลักบนตารางของสหรัฐอเมริกา

เลือกแถวอ้างอิงที่อ่านได้ชัดสองแถว อยู่เหนือและใต้บริเวณที่น่าสงสัย คัดลอกสองแถวนั้นก่อน แล้วไล่อ่านบรรทัดระหว่างกลางทีละบรรทัด ให้ทุกปริมาณอยู่คู่กับแถวที่มองเห็นจริง แม้ผลจะทำให้ประหลาดใจก็ตาม

ทำบันทึกการจับคู่แถว

สมมติบรรจุภัณฑ์หนึ่งระบุไขมันทั้งหมด 8 g ไขมันอิ่มตัว 2 g คาร์โบไฮเดรตทั้งหมด 20 g และใยอาหาร 3 g การดึงข้อมูลอาจตกหล่นชื่อไขมันอิ่มตัวและเลื่อนปริมาณที่เหลือขึ้นด้านบน บันทึกควรมีคอลัมน์แยกสำหรับชื่อแถวที่พิมพ์ไว้ คู่ข้อมูลที่ดึงได้ และคู่ข้อมูลที่ตรวจยืนยันแล้ว

ตัวอย่างเช่น คู่ข้อมูลที่ดึงได้ว่า “ใยอาหาร 20 g” จะถูกแก้ได้ก็ต่อเมื่อภาพถ่ายแสดงว่า 20 g เป็นของคาร์โบไฮเดรตทั้งหมด ปริมาณใยอาหารที่แก้แล้วคือ 3 g เพราะแถวนั้นอ่านได้ ไม่ใช่เพราะ 3 g ดูน่าจะเป็นไปได้มากกว่า

หลีกเลี่ยงการเลื่อนทุกค่าไปหนึ่งแถวอย่างตายตัว

อย่าย้ายทุกค่าลงหนึ่งบรรทัดโดยอัตโนมัติ ชื่อที่ตกหล่น ข้อความที่ตัดขึ้นบรรทัดใหม่ หรือเปอร์เซ็นต์ที่เพิ่มมาอาจทำให้ผิดเฉพาะจุด ขณะที่แถวต่อ ๆ ไปยังตรงกันอยู่ ตรวจยืนยันทุกช่องที่ได้รับผลกระทบและหยุดเปลี่ยนแถวเมื่อต้นฉบับกับข้อมูลที่ดึงได้ตรงกันแล้ว

ให้หัวหน่วยบริโภคมองเห็นได้ระหว่างกระบวนการนี้ แถวที่ถูกต้องแต่ใช้ฐานหน่วยบริโภคผิดยังทำให้เปรียบเทียบผิดได้ หากภาพถ่ายมีรอยพับผ่านสารอาหารหนึ่งรายการ ให้ระบุเฉพาะแถวนั้นว่ายังหาข้อสรุปไม่ได้ และเก็บแถวที่ตรวจยืนยันได้ไว้

หลังแก้ตารางแล้ว ให้คำนวณผลจากแถวที่ตรวจยืนยันหนึ่งแถว หากหน่วยบริโภคสมมติ 40 g มีใยอาหาร 3 g ความเข้มข้นคือ 3 ÷ 40 × 100 = 7.5 g ต่อ 100 g บันทึกสูตรข้างชื่อระบุแถวที่ตรวจยืนยัน เก็บผลการดึงข้อมูลเดิมและรายการคู่ข้อมูลที่แก้ไขแบบสั้น ๆ เพื่อให้ผู้อ่านอีกคนตรวจสอบการแก้ไขได้โดยไม่ต้องทำขั้นตอนเก็บภาพทั้งหมดซ้ำ