รวมอาหารบรรจุแพ็กสองชนิดโดยไม่เฉลี่ยค่าบนฉลาก

การประมาณอาหารว่างจากอาหารบรรจุแพ็กสองชนิดต้องคำนวณแต่ละส่วนแยกกัน แล้วรวมปริมาณสารอาหารชนิดเดียวกัน การเฉลี่ยฉลากสองฉลากมักผิด เพราะปริมาณที่ใช้อาจต่างกัน

คู่มืออ่านฉลากของ FDA อธิบายการปรับค่าสารอาหารตามจำนวนหน่วยบริโภค ตัวอย่างที่สร้างขึ้นนี้ใช้วิธีคำนวณเดียวกันกับส่วนผสมสมมติสองชนิด โดยไม่อ้างว่าเป็นสูตรที่ผ่านการทดสอบ

ทำตารางส่วนที่แต่ละวัตถุดิบให้

สมมติส่วนผสม A ระบุโปรตีน 6 g ต่อหน่วยบริโภค 30 g คุณใช้ 15 g หรือครึ่งหน่วย จึงให้โปรตีน 3 g ส่วนผสม B ระบุโปรตีน 3 g ต่อหน่วยบริโภค 40 g คุณใช้ 60 g หรือ 1.5 หน่วย จึงให้ 4.5 g

รวมเป็นโปรตีน 7.5 g ในส่วนผสม 75 g โดยสมมติว่าเก็บปริมาณที่ชั่งไว้ทั้งหมด การเฉลี่ยเลขโปรตีนเดิมคือหกกับสามจะได้ 4.5 แต่ไม่สื่อถึงปริมาณที่กำหนดชัดของอาหารว่างนี้

คำนวณความเข้มข้นของส่วนผสมหลังรวมแล้วเท่านั้น

หารโปรตีนรวมด้วยน้ำหนักรวมของส่วนผสม: 7.5 ÷ 75 × 100 = โปรตีน 10 g ต่อ 100 g ความเข้มข้นของ A คือ 20 g ต่อ 100 g และของ B คือ 7.5 g ต่อ 100 g ค่าเฉลี่ยธรรมดา 13.75 g ไม่เหมาะสม เพราะ B มีน้ำหนักอาหารที่ใส่มากกว่าสี่เท่า

หากต้องการประมาณส่วนกินขนาด 25 g ส่วนผสมที่สม่ำเสมอจะให้ 7.5 × 25 ÷ 75 = โปรตีน 2.5 g หนึ่งกำมือที่มี A เป็นส่วนใหญ่อาจต่างออกไป การผสมให้ทั่วจึงเป็นสมมติฐานที่ระบุชัด

เก็บสูตรให้แก้ไขได้

เก็บฉลากต้นฉบับและปริมาณที่ใช้จริงของแต่ละชนิดไว้คนละแถว เมื่อเปลี่ยนส่วนผสมหรือปริมาณ ให้คำนวณแถวนั้นใหม่ก่อนปรับยอดรวม อย่าเปลี่ยนยอดรวมของส่วนผสมโดยตรง เพราะจะซ่อนที่มาของการเปลี่ยนแปลง

ใช้สารอาหารชื่อเดียวกันและหน่วยเดียวกันตลอด ข้อมูลสารอาหารที่ขาดต้องคงสถานะว่าขาด ค่าที่ไม่มีไม่ใช่ส่วนที่ให้ศูนย์อย่างถูกต้อง