Porównuj kJ i kcal bez ich dodawania
Rozpoznaj dwie jednostki energii, przelicz je i zrozum, dlaczego para wartości na etykiecie nie musi idealnie zgadzać się z kalkulatorem.
Kilodżule i kilokalorie to dwa sposoby wyrażania energii. Jeśli etykieta podaje oba, nie są to oddzielne wkłady do zsumowania. Najpierw wybierz jednostkę, potem sprawdź, czy wartości dotyczą tej samej ilości żywności.
Załącznik XV do unijnego rozporządzenia o informacji o żywności wskazuje dla energii zarówno kJ, jak i kcal. Załącznik XIV podaje też odrębne współczynniki energetyczne do obliczeń na etykietach, istotne przy interpretowaniu drobnych różnic między wydrukowanymi wartościami.
Przelicz jednostkę przed porównaniem
W przeliczeniu jednostek 1 kcal równa się 4,184 kJ; współczynnik zapisano także w raporcie o europejskiej metodzie badania spożycia żywności. Dla prostej hipotetycznej ilości 200 kcal mnożenie daje 200 × 4,184 = 836,8 kJ. Powrót wymaga dzielenia: 836,8 ÷ 4,184 = 200 kcal.
Załóżmy, że A podaje 200 kcal na 100 g, a B 800 kJ na 100 g. Przeliczenie B daje około 191,2 kcal na 100 g. Obliczona różnica wynosi około 8,8 kcal na 100 g na podstawie zapisanych wartości.
Oddziel przeliczanie porcji
Dla 30 g A oszacowanie energii wynosi 200 × 0,30 = 60 kcal. Równoważne przeliczenie jednostki daje 251,04 kJ. Porcja 30 g B to 240 kJ, około 57,4 kcal.
Nie porównuj wyniku na porcję A z wynikiem na 100 g B. Jednostka może być zgodna, choć ilość żywności nadal się różni. Pełny nagłówek kolumny powinien zawierać obie informacje, np. „kcal na porcję 30 g”.
Dlaczego wydrukowane pary energii mogą się nieznacznie różnić
Etykieta nie zawsze powstaje przez pomnożenie zaokrąglonej liczby kcal przez 4,184. Współczynniki UE obejmują na przykład oddzielne wartości kJ i kcal dla białka i tłuszczu. Deklarowana energia może zatem wynikać z obliczeń opartych na składnikach i zaokrągleń, a nie z bezpośredniego przeliczenia drugiej wydrukowanej liczby.
Zachowaj obie oryginalne pozycje, jeśli są dostępne, i porównuj te same jednostki między produktami. Małą rozbieżność potraktuj jako powód do sprawdzenia podstawy obliczeń, zamiast automatycznie uznawać etykietę za błędną. Ta arytmetyka nie ustala indywidualnego zapotrzebowania na energię ani przydatności żywności.