เก็บประวัติการแก้ไขรายช่องและปรับการคำนวณฉลากที่ได้รับผลกระทบ

เมื่อแก้ไขข้อมูลฉลากที่บันทึกไว้ ให้ระบุว่าผลลัพธ์ใดขึ้นอยู่กับช่องที่เปลี่ยน การปรับหน่วยแสดงผลและการแก้ปริมาณต้นทางต้องจัดการต่างกัน ประวัติการแก้ไขรายช่องช่วยให้ปรับผลลัพธ์ที่ถูกต้องโดยยังเก็บหลักฐานของรุ่นก่อนหน้าไว้

เริ่มด้วยแผนผังการพึ่งพาข้อมูลขนาดเล็ก

ในตัวอย่างสมมตินี้ P014-v1 เก็บโซเดียม 180 mg ต่อ 30 g และโปรตีน 6 g ต่อ 30 g ผลโซเดียมคือ 600 mg ต่อ 100 g และ 270 mg ต่อส่วนบริโภค 45 g ส่วนผลโปรตีนคือ 20 g ต่อ 100 g และ 9 g ต่อส่วนบริโภค

ภาพรวมฉลากของ FDA ระบุช่องข้อมูลพื้นฐานในตาราง ขั้นตอนแก้ไขนี้เป็นวิธีเก็บบันทึกที่จัดทำขึ้นเอง ไม่ใช่กระบวนการอย่างเป็นทางการของ FDA แยกปริมาณต้นทาง รูปแบบแสดงผล และผลคำนวณไว้คนละช่อง

บันทึกช่องก่อนเปลี่ยน

เพิ่มรหัสการแก้ไข ผู้แก้ และวันที่ในทุกแถว เก็บข้อความและภาพต้นฉบับไว้ สำหรับแถวแรกให้คงปริมาณเดิม: 180 mg เท่ากับ 0.180 g หากแสดงเป็นกรัมจะเป็น 0.600 g ต่อ 100 g และ 0.270 g ต่อส่วนบริโภค การเปลี่ยนชื่อหน่วยโดยไม่แปลงตัวเลขไม่ใช่การแก้เฉพาะการแสดงผล

ทำให้ผลที่พึ่งพาข้อมูลหมดสถานะปัจจุบันก่อนแทนที่

แถวที่สองเปลี่ยนปริมาณต้นทาง ทำเครื่องหมายผลที่คำนวณจากโซเดียมว่าล้าสมัยระหว่างตรวจว่าภาพ B ตรงกับรายการนี้จริง หลังตรวจแล้ว 150 ÷ 30 × 100 = 500 mg ต่อ 100 g และ 150 ÷ 30 × 45 = 225 mg ต่อส่วนบริโภค เชื่อมผลเหล่านี้กับ P014-v2 และเปลี่ยนสถานะเป็นปัจจุบัน

ช่องข้อมูลต้นทางของโปรตีนไม่เปลี่ยน ผล 20 g และ 9 g จึงยังใช้ได้ แต่การแก้น้ำหนักส่วนบริโภคจะกระทบทั้งสองสารอาหาร เก็บรายการความสัมพันธ์ไว้ แทนการทำเครื่องหมายทุกผลว่าเป็นปัจจุบันเพียงเพราะปรับการคำนวณหนึ่งรายการ

บันทึกการย้อนกลับเป็นการแก้ไขอีกครั้ง

หากภายหลังพบว่าภาพ B เป็นคนละรุ่นผลิตภัณฑ์ ให้บันทึกการย้อนกลับพร้อมเหตุผล คืน P014-v1 เฉพาะเมื่อหลักฐานของมันยังผ่านการตรวจสอบ มิฉะนั้นให้ช่องโซเดียมยังไม่ยุติ การคืน 180 mg จะคืนค่าที่คำนวณได้ 600 mg และ 270 mg ด้วย เก็บรุ่นที่ถูกปฏิเสธและระบุการ์ดที่แชร์ซึ่งต้องแก้พร้อมวันที่ อย่าลบประวัติหรือปล่อยให้ผลเก่ายังเป็นปัจจุบันหลังแหล่งข้อมูลถูกยกเลิกความถูกต้อง